jowanda
14-07-2008, 14:23
Oğlumun bize aktarımları sanırım bizim öğrenmeye hevesimiz arttıkça devam edecek. Aramızda geçen bir başka konuşmayı sizlerle paylaşmak istiyorum.
Oğlumla evin içinde top oynuyorduk. Eski voleybol oyuncusu olduğum için ona topa nasıl vurması gerektiğini anlatıyordum:
" ben eskiden voleybolcuydum biliyor musun annecim"
" aa anne ben de futbolcuydum"
" evet sen çok güzel futbol oynarsın, okulda mı futbolcu oldun?" kreş faaliyetlerinden biri zannederek sordum bu soruyu.
" hayır önceleri böyle sopalarla topa vurulan bir oyun vardı ama sonra o oyun kapanınca ben de futbolcu oldum"
kafam karışıyor ve zaman kavramı karmakarışık olan oğlumun neyden bahsettiğini anlamakta zorlanıyorum. ısrarla okuldaki bir faaliyetle bağdaştırmaya çalışıyorum ve onu sinirlendirmeye başlıyorum.
" oooof hayır anne yaaaa." kelimeleri tek tek üstüne basa basa söylüyor;
"hani ben öldüüüm başka dünyaya gittiiiim oradan da sizin dünyanıza geldim ya, işte ölmeden önceydiiiiii"
"hıııımm" bu ölüm konusunu bacak kadar çocuğun böylesine hafife alması bana hala çok tuhaf geliyor.
"hem de çok iyi vuruşlar yapıyordum biliyor musun?" heyecanlanıyor gülümsüyor ama aynı zamanda gözleri de dolu dolu oluyor.
"annem nooldu neden üzüldün?"
"bazen özlüyorum da o günleri"
"burada olduğun için mutlu musun peki?"
"ya evet yaaaa" hemen gülmeye ve o bulanık psikolojiden çıkmaya çalışıyor.
Ben de oğlumu hırpalayıp üzmemek için daha fazla üzerine gitmiyorum.
not: bu konuşmanın üzerine farkettik ki; oğlum her işini sağ eliyle hallederken topa sadece ve sadece sol ayağıyla vuruyor :wink_smile:
sevgilerimle
Oğlumla evin içinde top oynuyorduk. Eski voleybol oyuncusu olduğum için ona topa nasıl vurması gerektiğini anlatıyordum:
" ben eskiden voleybolcuydum biliyor musun annecim"
" aa anne ben de futbolcuydum"
" evet sen çok güzel futbol oynarsın, okulda mı futbolcu oldun?" kreş faaliyetlerinden biri zannederek sordum bu soruyu.
" hayır önceleri böyle sopalarla topa vurulan bir oyun vardı ama sonra o oyun kapanınca ben de futbolcu oldum"
kafam karışıyor ve zaman kavramı karmakarışık olan oğlumun neyden bahsettiğini anlamakta zorlanıyorum. ısrarla okuldaki bir faaliyetle bağdaştırmaya çalışıyorum ve onu sinirlendirmeye başlıyorum.
" oooof hayır anne yaaaa." kelimeleri tek tek üstüne basa basa söylüyor;
"hani ben öldüüüm başka dünyaya gittiiiim oradan da sizin dünyanıza geldim ya, işte ölmeden önceydiiiiii"
"hıııımm" bu ölüm konusunu bacak kadar çocuğun böylesine hafife alması bana hala çok tuhaf geliyor.
"hem de çok iyi vuruşlar yapıyordum biliyor musun?" heyecanlanıyor gülümsüyor ama aynı zamanda gözleri de dolu dolu oluyor.
"annem nooldu neden üzüldün?"
"bazen özlüyorum da o günleri"
"burada olduğun için mutlu musun peki?"
"ya evet yaaaa" hemen gülmeye ve o bulanık psikolojiden çıkmaya çalışıyor.
Ben de oğlumu hırpalayıp üzmemek için daha fazla üzerine gitmiyorum.
not: bu konuşmanın üzerine farkettik ki; oğlum her işini sağ eliyle hallederken topa sadece ve sadece sol ayağıyla vuruyor :wink_smile:
sevgilerimle