Tunç
21-06-2005, 16:03
İki Yahudi arkadaş, piyasayı araştırmışlar ve o sene hangi renkteki kumaşın moda olacağını öğrenmişlerdi. Bütün varlıklarını paraya çevirdiler. Piyasadaki bütün haki kumaşları satın aldılar. Depoları bu renkteki kumaşlarla doldu ancak kimsenin bu kumaşlara talip olmadığı görüldü. İki kafadar artik iflasın eşiğine gelmişlerdi. Moiz ve Aron dertli oturuyorlardı.
Artik bıçağın kemiğe dayandığı bir gün kapı çalındı ve içeriye bir albay girdi:
- "Siz de dedi haki renkte kumaş var mı?"
Kulaklarına inanamadılar. Hemen atıldılar:
- "Evet albayım var, gösterelim" dediler.
Albay, dikkatle kumaşları inceledi.
- "Çok beğendim," dedi. "Bu sene askerlere 200.000, subaylara 50.000 adet haki renkte elbise yaptıracağız. Ancak tabii ki benim tek başma beğenmem yetmez. Generalimin de oluru lazım. Bana bir parça numune verin. Yarın öğlen 12'ye kadar telgraf çekersem iptal ederim. Eğer telgraf gelmezse kumaşları kesip imalata başlayabilirsiniz."
O gece bitmek bilmedi. Kimi zaman ümitlendiler, kimi zaman "ya iptal olursa" diye göğüs geçirdiler. Ertesi gün saat 11, 11.30, 11.45, gözleri yolda, korku ile postacıyı beklediler. "Gelmesin" diye dua ederek.12'ye 5 kala postacı sokağın köşesinden gözüktü.
"Belki bize gelmiyordur" diye ümitlendiler. Ancak postacı gelip kapılarını çaldı. Moiz, büyük bir kederle koltuğa çöktü. Aron da çaresiz kapıyı açtı. Postacının elinde bir telgraf vardı. Aron titreyen elleri ile telgrafı açtı, okudu ve sevinçle seslendi:
- "Müjde Moiz, baban ölmüş!"
Artik bıçağın kemiğe dayandığı bir gün kapı çalındı ve içeriye bir albay girdi:
- "Siz de dedi haki renkte kumaş var mı?"
Kulaklarına inanamadılar. Hemen atıldılar:
- "Evet albayım var, gösterelim" dediler.
Albay, dikkatle kumaşları inceledi.
- "Çok beğendim," dedi. "Bu sene askerlere 200.000, subaylara 50.000 adet haki renkte elbise yaptıracağız. Ancak tabii ki benim tek başma beğenmem yetmez. Generalimin de oluru lazım. Bana bir parça numune verin. Yarın öğlen 12'ye kadar telgraf çekersem iptal ederim. Eğer telgraf gelmezse kumaşları kesip imalata başlayabilirsiniz."
O gece bitmek bilmedi. Kimi zaman ümitlendiler, kimi zaman "ya iptal olursa" diye göğüs geçirdiler. Ertesi gün saat 11, 11.30, 11.45, gözleri yolda, korku ile postacıyı beklediler. "Gelmesin" diye dua ederek.12'ye 5 kala postacı sokağın köşesinden gözüktü.
"Belki bize gelmiyordur" diye ümitlendiler. Ancak postacı gelip kapılarını çaldı. Moiz, büyük bir kederle koltuğa çöktü. Aron da çaresiz kapıyı açtı. Postacının elinde bir telgraf vardı. Aron titreyen elleri ile telgrafı açtı, okudu ve sevinçle seslendi:
- "Müjde Moiz, baban ölmüş!"