Turgay
04-06-2005, 16:39
Kirpi...
Eski zamanlarda bir kış, gece soğukları başlamış. Bu gece soğuğundan
bütün hayvanlar etkilenmişler, büyük kayıplar vermişler ama en çok
kayıp verenler kirpilermiş; bildiğiniz gibi onların pek çok hayvan
gibi kalın kürkleri yok, bunların yerine kendilerini sıcak tutması
zor olan dikenleri var.
Bu durumdan en az zararla kurtulmak için kirpiler meclisi
toplanmış çözüm aramaya başlamışlar, tartışa tartışa en sonunda
büyüklerinden birinin önerisiyle, gece olunca tüm kirpilerin bir
araya toplanmasına,birbirlerine yakın durarak gecenin geçirilmesine
karar verilmiş.
Böylece kirpiler birbirlerinin vücut sıcaklığından yararlanacak,
aralarındaki hava sirkülasyonunu da önleyerek donmaktan
kurtulacaklarmış ve ilk geceki deneyimlerinde bunun ise yaradığını
farketmişler ama başka bir sorun varmış;
o da üşüyen kirpilerin birbirlerine fazla yaklaşmalarından dolayı
birbirlerine dikenlerini batırmalarıyla yaralanmalar gerçekleşmiş,
daha sonraki gece uzaklığı fazla tutmuşlar yaralanma korkusundan.
Bu yüzden de bazı donma olaylarının önüne geçememisşer ancak her
gece buna devam ederek deneye yanıla, deneye yanıla
birbirlerinin vücut sıcaklığından yararlanacak kadar yakın, ancak
birbirlerini incitmeyecek kadar uzak durmayı öğrenmişler.
NE DERSİNİZ BİRGUN BİZ DE BU DENGEYİ YAKALAYABİLIR MİYİZ?
Belki de hepimizde biraz kirpilik var.Yanımıza yöremize kimseleri
yaklaştırmıyoruz.Savunma mekanizmalarımızı anında devreye
sokuyoruz.Giderek yalnızlaşıyor ve yalnızlaştırıyoruz etrafımızı
da.Birazcık canımız acısa ne olacak ...olmazzz hiç canımız acımasın
istiyoruz ve kendi yalnızlığımız içinde ölmeye mahkum ediyoruz
kendimizi.Kendimizi başkalarından koruyoruz bu yolla.Bunu da
büyürken öğreniyoruz üstelik.Sosyalizasyon denilen "topluma uyma-
uydurma kalıplarını" öğrenip bir de bunu sadece kendimize aitmiş
gibi zannediyoruz.
Böylece hayat deneyimlerimiz arttıkça giderek katılaşıyoruz,
sertleşiyoruz.
Acaba bunu başarabilmenin yolu ne, dengeyi yakalamak için ne
yapmalıyız?
Nilufer Demir’den...
Aslında hepimiz çok iyi biliyoruz ama...
Eski zamanlarda bir kış, gece soğukları başlamış. Bu gece soğuğundan
bütün hayvanlar etkilenmişler, büyük kayıplar vermişler ama en çok
kayıp verenler kirpilermiş; bildiğiniz gibi onların pek çok hayvan
gibi kalın kürkleri yok, bunların yerine kendilerini sıcak tutması
zor olan dikenleri var.
Bu durumdan en az zararla kurtulmak için kirpiler meclisi
toplanmış çözüm aramaya başlamışlar, tartışa tartışa en sonunda
büyüklerinden birinin önerisiyle, gece olunca tüm kirpilerin bir
araya toplanmasına,birbirlerine yakın durarak gecenin geçirilmesine
karar verilmiş.
Böylece kirpiler birbirlerinin vücut sıcaklığından yararlanacak,
aralarındaki hava sirkülasyonunu da önleyerek donmaktan
kurtulacaklarmış ve ilk geceki deneyimlerinde bunun ise yaradığını
farketmişler ama başka bir sorun varmış;
o da üşüyen kirpilerin birbirlerine fazla yaklaşmalarından dolayı
birbirlerine dikenlerini batırmalarıyla yaralanmalar gerçekleşmiş,
daha sonraki gece uzaklığı fazla tutmuşlar yaralanma korkusundan.
Bu yüzden de bazı donma olaylarının önüne geçememisşer ancak her
gece buna devam ederek deneye yanıla, deneye yanıla
birbirlerinin vücut sıcaklığından yararlanacak kadar yakın, ancak
birbirlerini incitmeyecek kadar uzak durmayı öğrenmişler.
NE DERSİNİZ BİRGUN BİZ DE BU DENGEYİ YAKALAYABİLIR MİYİZ?
Belki de hepimizde biraz kirpilik var.Yanımıza yöremize kimseleri
yaklaştırmıyoruz.Savunma mekanizmalarımızı anında devreye
sokuyoruz.Giderek yalnızlaşıyor ve yalnızlaştırıyoruz etrafımızı
da.Birazcık canımız acısa ne olacak ...olmazzz hiç canımız acımasın
istiyoruz ve kendi yalnızlığımız içinde ölmeye mahkum ediyoruz
kendimizi.Kendimizi başkalarından koruyoruz bu yolla.Bunu da
büyürken öğreniyoruz üstelik.Sosyalizasyon denilen "topluma uyma-
uydurma kalıplarını" öğrenip bir de bunu sadece kendimize aitmiş
gibi zannediyoruz.
Böylece hayat deneyimlerimiz arttıkça giderek katılaşıyoruz,
sertleşiyoruz.
Acaba bunu başarabilmenin yolu ne, dengeyi yakalamak için ne
yapmalıyız?
Nilufer Demir’den...
Aslında hepimiz çok iyi biliyoruz ama...