reikevs
02-10-2007, 20:20
Bugün, evet, bugün, şu an.
Nerdeyiz, ne yapıyoruz. Farkında mıyız.
Durup şu anı düşünelim, ne durumdayız ve ne düşünüyoruz.
Genelde geçmişte yaşamaya geçmişte yaptıklarımızı düşünmeye keşkelerle dolu olan beynimiz belki de gelecek ile ilgili kaygılar sıkıntılar ve ne olacağı, acabalarla dolu olduğunu biraz olsun farkında mıyız.
Bir çok bilgide ve bilgilerde, haberlerde eskiden yaygın olmayan fakat son zamanlarda inanilmaz derecede ortalığı kasıp kavuran insanlığı bekleyen tehlikeler, dünyamızın tehdit altında olması, küresel felaketler, bilinçlerimize baskı yapan, bizi gerginleştiren ve bizi bizden biraz da olsa uzaklaştıran insanlar haline dönüşmemizi sağlayan durumlar oluşturmaktadır.
Bunun dışında, değişen hava, ısı, ışık etkileri, bedenimize büyük ölçüde baskı yapmaktadır.
Bir bütün olarak baktığımızda da, eskiden toplu katliamlara savaşlara, ölen insanlara üzülen insanlık, bu haberleri bile es geçebilmekte normal hale gelen haberler olarak yorumlamaktadırlar.
Bizlere neler oluyora gelince.
Herşey değişiyor.
Eskiden tedricen, yavaş yavaş, alıştıra alıştıra değişen ısı ışık hava, oksijen, küresel değişimler, şimdi inanilmaz bir hızla değişmekte.
Bu zamanın insanlığı olarak değişimin tam ortasındayız, yani köprüden geçiyoruz... eskilerin tabiri ile eşik atlıyoruz.
Eskiye baktığımızda, daha hoşgörülü, sabırlı, hissiyatlı olan insanlık, artık herşeyini yitirmiş durumda sanki. İş çığrından çıkmış gibi görünse de aslında görünenin ardında görünmeyeni de görmek gerekir.
Bu olanların ne için olduğu, farkındalıkla hissedilebilir.
Herkes buna ulaşabilmek için kendi bildigi yolu bulacaktır. Neyle ulaşacağını kendisi mutlaka bulacaktır.
Eskiye dair ne varsa yıkılıp yeninin inşa edildigi bu zaman, bu an, yani her anı, nasıl karşılayacağını, nasıl hamule edebileceğini,kabul edebileceğini kendisi keşfedecek.
Bir meditasyonla, şifa çalışmalarıyla, beyin fırtınasıyla, düşünce tahliliyle, kitaplarda, kendi yazdıklarında, şiir yazarak, resim yaparak, dostlarında, yalnız kalarak, topluluğa karışarak, yürüyerek, spor yaparak, çalışarak, uzak kalarak, ya da yakınlaşarak....
Değişen durum şartlarına uyum sağlayabilselerdi, bugün dünyada bizden başka, dinozorlar da olabilirdi. Fakat onlar bu gün yoklar.
Güçlü olan olabilen, uyum sağlayabilen, kendi içinde dengeyi oluşturabilen, sadece ruhsal değil fiziksel olarak da dengeyi oluşturabilen varlıklar ancak ayakta yaşamda kalabiliyorlar.
Hem fiziksel hem ruhsal hemde düşünce seviyesinde dengemizi, sevgimizi koruyabilmeliyiz.
Oynak zeminde yürürken, nasıl dikkatli ve rikkatliysek, düşmemek için her türlü fiziksel ve düşünsel hareket edebiliyor ve yeni fikirler üretebiliyorsak, işte o zaman bu zaman.
Bu zaman... şimdi... bu an...
Sevgiyle kalalım.
Belki şimdi tek başına...
Belki birçoklarla.
Ama zamanı gelince bütünüyle, Bir olarak.
kevser
Nerdeyiz, ne yapıyoruz. Farkında mıyız.
Durup şu anı düşünelim, ne durumdayız ve ne düşünüyoruz.
Genelde geçmişte yaşamaya geçmişte yaptıklarımızı düşünmeye keşkelerle dolu olan beynimiz belki de gelecek ile ilgili kaygılar sıkıntılar ve ne olacağı, acabalarla dolu olduğunu biraz olsun farkında mıyız.
Bir çok bilgide ve bilgilerde, haberlerde eskiden yaygın olmayan fakat son zamanlarda inanilmaz derecede ortalığı kasıp kavuran insanlığı bekleyen tehlikeler, dünyamızın tehdit altında olması, küresel felaketler, bilinçlerimize baskı yapan, bizi gerginleştiren ve bizi bizden biraz da olsa uzaklaştıran insanlar haline dönüşmemizi sağlayan durumlar oluşturmaktadır.
Bunun dışında, değişen hava, ısı, ışık etkileri, bedenimize büyük ölçüde baskı yapmaktadır.
Bir bütün olarak baktığımızda da, eskiden toplu katliamlara savaşlara, ölen insanlara üzülen insanlık, bu haberleri bile es geçebilmekte normal hale gelen haberler olarak yorumlamaktadırlar.
Bizlere neler oluyora gelince.
Herşey değişiyor.
Eskiden tedricen, yavaş yavaş, alıştıra alıştıra değişen ısı ışık hava, oksijen, küresel değişimler, şimdi inanilmaz bir hızla değişmekte.
Bu zamanın insanlığı olarak değişimin tam ortasındayız, yani köprüden geçiyoruz... eskilerin tabiri ile eşik atlıyoruz.
Eskiye baktığımızda, daha hoşgörülü, sabırlı, hissiyatlı olan insanlık, artık herşeyini yitirmiş durumda sanki. İş çığrından çıkmış gibi görünse de aslında görünenin ardında görünmeyeni de görmek gerekir.
Bu olanların ne için olduğu, farkındalıkla hissedilebilir.
Herkes buna ulaşabilmek için kendi bildigi yolu bulacaktır. Neyle ulaşacağını kendisi mutlaka bulacaktır.
Eskiye dair ne varsa yıkılıp yeninin inşa edildigi bu zaman, bu an, yani her anı, nasıl karşılayacağını, nasıl hamule edebileceğini,kabul edebileceğini kendisi keşfedecek.
Bir meditasyonla, şifa çalışmalarıyla, beyin fırtınasıyla, düşünce tahliliyle, kitaplarda, kendi yazdıklarında, şiir yazarak, resim yaparak, dostlarında, yalnız kalarak, topluluğa karışarak, yürüyerek, spor yaparak, çalışarak, uzak kalarak, ya da yakınlaşarak....
Değişen durum şartlarına uyum sağlayabilselerdi, bugün dünyada bizden başka, dinozorlar da olabilirdi. Fakat onlar bu gün yoklar.
Güçlü olan olabilen, uyum sağlayabilen, kendi içinde dengeyi oluşturabilen, sadece ruhsal değil fiziksel olarak da dengeyi oluşturabilen varlıklar ancak ayakta yaşamda kalabiliyorlar.
Hem fiziksel hem ruhsal hemde düşünce seviyesinde dengemizi, sevgimizi koruyabilmeliyiz.
Oynak zeminde yürürken, nasıl dikkatli ve rikkatliysek, düşmemek için her türlü fiziksel ve düşünsel hareket edebiliyor ve yeni fikirler üretebiliyorsak, işte o zaman bu zaman.
Bu zaman... şimdi... bu an...
Sevgiyle kalalım.
Belki şimdi tek başına...
Belki birçoklarla.
Ama zamanı gelince bütünüyle, Bir olarak.
kevser