sevgi üzerine

[vampirpenguen]

Sevgili dostlar bu günlüğü sırf içimdeki cevhere kapatan o sinsi nefse karşı yazıyorum.belki de bunu yazarken bile kendimi kandırıyorum belki de vicdan azabını.Şu sıralar günün çoğu zamanı sevgisiz arzularımın ve şartlardırmalarımın bile bile peşimden giderken farkediyorum sıkıntı duyuyorum.Bu bataktan çıkmak içimde çabalamıyorum.Kilitlenmişlik içindeyim sanki.Bazen bu kadar öğrenmek mi dokundu haddinden fazla mı öğrendim bunlar ağır yük olarak bindi diyorum.Eskisi gibi ümitsiz olamam artık.O'dan ümidimi kesemem artık.İlerlicek gücüm yokmuş gibi de vehme kapılıyorum.Belki de çok büyütüyorum.Nehre karşı direnmeye asıl olana gidene karşı saçma sapan yüzmeye çalışıyorum.O hissettiriyor sevgisini o muhteşem sevgisini harikalığını o anlarda huzur buluyorum ne akıl kalıyor ne vehim hiçbirşey sadece O var aklımda eriyip gidiyorum huzur buluyorum ve sonra düşünüyorum niye çabalamıyorum güzellikleri sevgisi için.Yatıyorum sabaha kalktığımda aynı otomata bağlanmış bahadır ortaya çıkıyor.O zamanlar bir sıkıntı tatminsizlik zaman zaman bunun yerini yalan hoşnutluklar ego oluyor.Evet dostlar kendimi size şikayet ediyorum.Bilemiyorum psikolojik rahatsızlıkmıdır? Hayır mıdır?

[umutnur]

kabul edersen ben de nacizane yorum yapmak istedim.

daha önce yazdıklarından hatırlıyorum.askerden dönmüştün.
bu hissettiklerin bu değişken ruh halin ve bunları rahatsızlık olarak düşünebilmen inan çok normal.ne zaman bunalımlı,sancılı hani dipsiz kuyulara düşmüşcesine bi sürec yaşansa ardından düzlüğe çıkılır.işte bu sancılı süreçte bi çok deneyimleme ,algılama,farkındalıklar gelişiyor.geriye dönüp bakdığımda yaşadığım bi çok bunalımlı süreçlerimin bana çok öğretilerinin olmasıdır.arkasından düşünceler ,duygular netleşir güneş ışıl ışıldır.hani çan eğresi dalgalanmaları gibi.bi bakmışsın bi dönem tavan dır bi dönem bi bakmışsın taban da o dipsiz kuyuda mücedele ediyorsun yüze çıkmak için.8 yıldır dönem dönem panik atak ve depresyonla mücadele ettiğim için yakinen tanırım bu dönemleri.

belki şimdi bazı şeyleri erken öğrendim diyorsun.sanmam ,çünkü hiç bir bilgi öğrendiğin süreçte sana fazla ve erken olgusunu yaşatmadıysa askerlik sonrası boşluk hissinden olabilir mi .belki bilgilerini uygulayacağın ya da yeni öğreneceğin bilgiler konusunda yaşadığın sancılardır.

kızma kendine ,sevinci sindire sindire yaşamak isteriz ya bazen ,bunalımlarıda öyle yaşamak isteriz.düşünürüz durumumuzu ama değiştirmek için çaba sarf edemeyiz.bir nevi boşlukta gibi.

eğer çalışmıyorsan, çevre değşikliği yapabilirsin.ya da hiç zamanın ya da fırsatın olmamıştır çok öğrenmek ya da yapmak isrediğin bi hobi için.işte fırsat sana.

inan bu dönemleri yaşamak insan için çok şanslı dönemler.tekrar silkelenip devam etmek için herşeye.biryerler de okumuştum deprasyon beynin nezle geçirmesiymiş.uzun vadede ise avantajmış.:lol:

kendim ce yazdım işte umarım bi nebzede olsa yüreğine ,beynine bi ferahlık olur.

herşey gönlünce olsun

[aslik]

bence bu insan olmak...hata yapmaya hakkımız olmadığı duygusu,sürekli kendininde suç arama yada suçlama durumu,bu konuşan aklım mı vicadanım mı egom mu karışıklığı..bana da çokça olan şeyler bunlar.hepsini biz yaratıyoruz.yanıtlarını bulmaya başlarsak bir adım daha ileri geçebileceğimizi hissederek,kararsızlık ve hapsolmuşluk duygusuyla savaşmaktan yorgun düştüğümüz anlar...kendimizi zorladıkça zorluyoruz.oysa ihtiyacımız olan kendimizi didikleyip suçlamak yerine kabullenmek ve zihnimizin baskısına karşı koymak sanırım.birşeyin egodan mı kalptenmi geldiğini bilmenin en iyi yolu sevgi ,huzur ve kabullenme mi,huzursuzluk ,öfke ve dışlama olarak mı kendini gösterdiği sanırım... ve sanırım sadece kendimizi yargılamayı hemen şu an bırakırsak tüm sorgulamalrdan çok daha yararlı birşey yapmış oluruz kendimiz için..

[aslik]

ben de oldukça karışıkmışım(sanırım):)her cümleyi "sanırım"la noktalamışım...

[doktor]

Sevgili Vampenguen şöyle demiş :

"Nehre karşı direnmeye asıl olana gidene karşı saçma sapan yüzmeye çalışıyorum"

Bu, hiç de saçma sapan bir direniş değil.. Hatta en güzeli nehre karşı yol almaya çalışmak derim.. Niyesini inanın ben de bilmiyorum. Çünkü yaşadığım bir durum..
Bilgi her daim vardır.. Çok ya da az bilmek diye de bir durum yok.. Ne biliyorsak, sorgulamayı ve eylemlerimizi ona göre sürdürürüz.
Bizi o çağlayan nehir aşağı çekiyormuş gibi gelir.. Çırpınır , kendimizi karaya atmaya çalışırız. E nehirler yukarı çekemez zaten.

Ne o nehrin içinde sürüklenelim, ne de karada duralım.
Çalışalım derim.:flowers2: