shaumbra
15-02-2005, 11:30
asagida yazdigim hikayeyi almancadan ceviri yaptim. Umarim hikayenin anlamini gerektigi gibi bozmadan verebilirim. Bu benim ilk yazili cevirim, Türkce'mde kopukluklar olursa affiniza siginiyorum. :notworthy:
"Dogumdan Sonraki Yasam"
Ikiz kardesler anne karninda sohbet ediyorlar.
"Dogumdan sonraki Yasam diye bir seye inaniyor musun?"
"Evet inaniyorum. Buradaki Yasamimiz bizi sadece Dogumdan sonraki Yasamimizda bizi bekleyen seylere karsi güclü olmamiz icin hazirliyor."
"Aptallik! öyle bir sey yok. hem varsa bile nasil bir sey ki?"
"Ben de tam olarak bilmiyorum, ama buradan daha aydinlik olmali... Belki orada kosabiliriz de, agzimizla yemek de yiyebiliriz..."
"Ne kadar sacma! Kosmak, mümkün degil ... agzimizla yemek, ne kadar gülünc bir fikir. Bizi besleyen Göbek Kordonumuz varken agiza ne gerek var!. Ayrica kosamayiz da, Kordonumuz zaten simdi cok kisa."
"Ben de bilmiyorum ama eminim bir sekilde oluyordur, yani belki birazcik farklidir"
"Simdiye kadar Dogumdan Sonraki Yasamdan geriye kimse dönmedi ki!. Dogumla birlikte Hayat son bulur. Ayrica oradaki hayat bir eziyet, karanlik, hem de.."
"Oranin nasil bir yer oldugunu tam olarak bilmesek de, en azindan Annemizi görecegiz. O bize bakar."
"Anne? Anne diye bir seye inaniyor musun? varsa öyle bir sey, simdi nerde peki?"
"Iste BURADA ... HER YERDE, ETRAFIMIZDA ... Dünyamizi saran "O". Biz O'nun icindeyiz. O olmasaydi biz de olmazdik ..."
"Pöh! Sacma! Simdiye kadar böyle bir Anne'nin varligini hissetmedim, demek ki yok öyle bir sey."
"Tabii ki var. Bazen, cok sessiz oldugumuzda, O'nun söyledigi sarkiyi duyabiliyorum, ya da Dünyamizi oksayan sicacik ellerini hissedebiliyorum ..."
Kaynak
Henry Nouwen
"Dogumdan Sonraki Yasam"
Ikiz kardesler anne karninda sohbet ediyorlar.
"Dogumdan sonraki Yasam diye bir seye inaniyor musun?"
"Evet inaniyorum. Buradaki Yasamimiz bizi sadece Dogumdan sonraki Yasamimizda bizi bekleyen seylere karsi güclü olmamiz icin hazirliyor."
"Aptallik! öyle bir sey yok. hem varsa bile nasil bir sey ki?"
"Ben de tam olarak bilmiyorum, ama buradan daha aydinlik olmali... Belki orada kosabiliriz de, agzimizla yemek de yiyebiliriz..."
"Ne kadar sacma! Kosmak, mümkün degil ... agzimizla yemek, ne kadar gülünc bir fikir. Bizi besleyen Göbek Kordonumuz varken agiza ne gerek var!. Ayrica kosamayiz da, Kordonumuz zaten simdi cok kisa."
"Ben de bilmiyorum ama eminim bir sekilde oluyordur, yani belki birazcik farklidir"
"Simdiye kadar Dogumdan Sonraki Yasamdan geriye kimse dönmedi ki!. Dogumla birlikte Hayat son bulur. Ayrica oradaki hayat bir eziyet, karanlik, hem de.."
"Oranin nasil bir yer oldugunu tam olarak bilmesek de, en azindan Annemizi görecegiz. O bize bakar."
"Anne? Anne diye bir seye inaniyor musun? varsa öyle bir sey, simdi nerde peki?"
"Iste BURADA ... HER YERDE, ETRAFIMIZDA ... Dünyamizi saran "O". Biz O'nun icindeyiz. O olmasaydi biz de olmazdik ..."
"Pöh! Sacma! Simdiye kadar böyle bir Anne'nin varligini hissetmedim, demek ki yok öyle bir sey."
"Tabii ki var. Bazen, cok sessiz oldugumuzda, O'nun söyledigi sarkiyi duyabiliyorum, ya da Dünyamizi oksayan sicacik ellerini hissedebiliyorum ..."
Kaynak
Henry Nouwen