Berna :)
29-12-2004, 19:22
Karşılıksız sevgi !
Bu, Vietnam'da savaşan ve sonunda evine dönecek olan John adında
bir askerin hikayesidir. John evine
gitmeden önce, San Francisco'da bulunan anne babasına telefon
açtı." Sevgili anne ve babacıgım, sonunda
eve geliyorum ama birşey sormak istiyorum. Bir arkadaşımı da
beraber eve getirebilir miyim? "Tabii ki "
diye cevapladılar. "Onunla tanışmaktan mutluluk duyarız". "Ama
bilmeniz gereken birtey var" diye
John devam etti," o savaşta ağır yaralandı. Kara mayınına bastı
ve kolu ile bacağını kaybetti.
Başka gidecek hiçbir yeri yok. Onun bize gelmesini ve bizimle
yaşamasını istiyorum". " Bunu duyduğuma
çok üzüldüm oğlum, belki kalacak başka bir yer bulması için ona
yardımcı olabiliriz" "O hayır , onun
bizimle yaşamasını istiyorum ." "Oğlum," dedi babası, " sen ne
istediğinin farkında değilsin. Böyle büyük
bir sorunu olan birisi bizi çok rahatsız eder. Bizim kendi
hayatımız var ve böyle farklılığa izin veremeyiz.
Bence sen eve gelmeli ve bu çocuğu unutmalısın. O kendi yaşamını
devam ettirmenin bir yolunu bulacaktır."
O andan sonra, John telefonu kapattı. Anne ve babası ondan başka
bir söz duymadılar... Birkaç gün sonra,
San Francisco polisinden bir telefon geldi.Oğullarının bir
binadan düşerek öldüğünü söylediler. Polise göre
intihardı.Anne ve baba telaşla uçağa binerek oğullarının
teşhisini yapmak için San Francisco'daki teşhis
morguna gittiler. John'u teşhis etmişlerdi. Ama gözleri faltaşı
gibi açılarak... Bilmedikleri birşeyi
farkettiler. John'un bir bacağı ve bir kolu yoktu...
Bu hikayede ki anne ve baba birçoğumuza benzer.Etrafımızda iyi
görünen ve neşeli insanları sevmek bize
kolay gelir, ama bize rahatsızlık veren özellikle bizim kadar
sağlıklı olmayan, bizim kadar güzel olmayan
ve bizim kadar zeki olmayan insanlardan uzakdurmayı tercih
ederiz. Çok şükür ki bizi bu kategoride
gören birisi yok. Karşılıksız sevmeyi başaran birisi sonsuza
kadar ailemizdendir ne kadar çirkin ne kadar
fakir ne kadar engelli olursak olalım.
Bu gün yatmadan önceTanrıya biraz daha dua ederek insanları
oldukları gibi kabul etmemizi sağlamasını
isteyelim ve ne kadar farklı olurlarsa olsunlar onlara karşı
daha anlayışlı olabilmeyi isteyelim.
Arkadaşlar çok nadir bulunan cevherlerdir. Onlar sizi güldürür
ve başarmanız için destekler. Bazen tek
kelime bazen bir cümle paylaşırlar ama her zaman kalbinizi ona
açmanızı beklerler
Bu, Vietnam'da savaşan ve sonunda evine dönecek olan John adında
bir askerin hikayesidir. John evine
gitmeden önce, San Francisco'da bulunan anne babasına telefon
açtı." Sevgili anne ve babacıgım, sonunda
eve geliyorum ama birşey sormak istiyorum. Bir arkadaşımı da
beraber eve getirebilir miyim? "Tabii ki "
diye cevapladılar. "Onunla tanışmaktan mutluluk duyarız". "Ama
bilmeniz gereken birtey var" diye
John devam etti," o savaşta ağır yaralandı. Kara mayınına bastı
ve kolu ile bacağını kaybetti.
Başka gidecek hiçbir yeri yok. Onun bize gelmesini ve bizimle
yaşamasını istiyorum". " Bunu duyduğuma
çok üzüldüm oğlum, belki kalacak başka bir yer bulması için ona
yardımcı olabiliriz" "O hayır , onun
bizimle yaşamasını istiyorum ." "Oğlum," dedi babası, " sen ne
istediğinin farkında değilsin. Böyle büyük
bir sorunu olan birisi bizi çok rahatsız eder. Bizim kendi
hayatımız var ve böyle farklılığa izin veremeyiz.
Bence sen eve gelmeli ve bu çocuğu unutmalısın. O kendi yaşamını
devam ettirmenin bir yolunu bulacaktır."
O andan sonra, John telefonu kapattı. Anne ve babası ondan başka
bir söz duymadılar... Birkaç gün sonra,
San Francisco polisinden bir telefon geldi.Oğullarının bir
binadan düşerek öldüğünü söylediler. Polise göre
intihardı.Anne ve baba telaşla uçağa binerek oğullarının
teşhisini yapmak için San Francisco'daki teşhis
morguna gittiler. John'u teşhis etmişlerdi. Ama gözleri faltaşı
gibi açılarak... Bilmedikleri birşeyi
farkettiler. John'un bir bacağı ve bir kolu yoktu...
Bu hikayede ki anne ve baba birçoğumuza benzer.Etrafımızda iyi
görünen ve neşeli insanları sevmek bize
kolay gelir, ama bize rahatsızlık veren özellikle bizim kadar
sağlıklı olmayan, bizim kadar güzel olmayan
ve bizim kadar zeki olmayan insanlardan uzakdurmayı tercih
ederiz. Çok şükür ki bizi bu kategoride
gören birisi yok. Karşılıksız sevmeyi başaran birisi sonsuza
kadar ailemizdendir ne kadar çirkin ne kadar
fakir ne kadar engelli olursak olalım.
Bu gün yatmadan önceTanrıya biraz daha dua ederek insanları
oldukları gibi kabul etmemizi sağlamasını
isteyelim ve ne kadar farklı olurlarsa olsunlar onlara karşı
daha anlayışlı olabilmeyi isteyelim.
Arkadaşlar çok nadir bulunan cevherlerdir. Onlar sizi güldürür
ve başarmanız için destekler. Bazen tek
kelime bazen bir cümle paylaşırlar ama her zaman kalbinizi ona
açmanızı beklerler