memojoe
17-12-2004, 10:23
Herkese merhaba,
En taze deneyimimi paylaşmak istiyorum. Aslında her an yeni bir şeyler oluyor :) bir kaç gün arada kaldı bu :)
İlkokuldan başlayıp üniversiteye kadar aynı okullarda birlikte olduğumuz, gece saat 02:00'de 'hadi mekana' diye Üsküdar sahilindeki şimdilerde kocaman bir çay bahçesi olan, o zamanki küçücük ve sıcacık mekanda birlikte vakit öldürdüğümüz, bu günlerde çok özlediğim bir dostum var. Kendisi uzun zamandır eğitim için Amerika'da.
Kendisi kadar ailesi de sımsıcak insanlar. Geçen hafta bir gün iş dönüşü aklımdan uğramak geçti ve bu sefer ertelemeyeyim diyerek yolda indim ve ziyaretlerine gitim.
Kapıyı açan Sadiye teyzede bir tuhaflık vardı. Bayağı zayıflamıştı ve 'ben iyi değilim' i henüz söylememiş olsa da, oldukça açık hissediliyordu.
Ziyaretine gelen komşusu gittiğinde daha rahat konuşabilmeye başladı. Zaten kızı evlenip Amerika'ya yerlemişti. Şimdi evdeki en büyük neşe kaynağı, dostum da ablasının yanında ve uzun zamandır görüşemiyoruz.
Ağlamaya başladı birden, yeter artık dönsün, gelsin, diye. Son dönemde bayağı bir sıkılmış, kendini kötü hissettiğinde depresyon ilacını arar olmuştu. Neyse ki, o bağımlılık yapan en ağır ilaçları almamasını tavsiye ettik ve bizi dinleyip, yine doktorunun tavsiyesiyle tabii, daha hafif bir şeyler kullanmaya başladı.
Tabii bunun yanında bir de sinirsel tansiyon oynamaları var. İşini bilmeyen birisi de vermiş tansiyon ilaçlarını, al kullan diye. Ama gerçekte bir tansiyon problemi yok tabii, daha sonra gittiği bir uzmanın söylediğine göre. Her şey tamamen sinirsel.
Yardım etmeliyim dedim hemen ve o anlatırken, ben önce bir evi temizlemeye başladım.
Biraz sonra eşi geldi ve yılbaşında Amerika'ya gidecekleri için Gökhan'a lazım ona bir iki kitabı almak için dışarı çıkmak üzereyken, 'Dönünce sana Reiki vereyim' Sadiye teyze dedim. Ve o gece ilk defa yüzünde bir gülümseme belirdi.
'Sen verebiliyor musun?' dedi. Meğer, sabah bir arkadaşı, bu doktorları boşver, Reiki veren birilerini bulalım demiş :)
Sanırım o gün aklımdan uğramayı geçirirken ben mesajı almıştım bile.
Eve döndüğümüzde hemen ilk uygulamayı yaptım ve oldukça rahatladı. Kendisinin de öğrenmek istediğini söyledi. O gece güzel bir uyku çekeceğini söyledim ve ertesi gün tekrar uğramak üzere evden ayrıldım.
İkinci gün elimde KR notlarıyla kapıyı çaldığımda gülümser bir yüz açtı kapıyı. Günlerdir içinden hiçbir şey yapmak gelmeyen, yemek bile yiyemeyen kadın, büyük bir zevkle uğraşısı en zor yemekleri hazırlamış, gündüz arkadaşlarıyla Çengelköy keyfi yapmış, bir gün öncesine göre oldukça değişmişti.
Ben yine reiki vermeye başladığımda, önce konuya ilgisiz, 'gerçekten bir şeyler hissediyor musun' diyen eşi de KR notlarına bir göz gezdirmeye başlamıştı ufaktan :)
Üçüncü günün akşamı Sadiye teyzeyi Kundalini Reiki 1. seviyeye inisiye ettim.
Birkaç gün sonraki uzun uçak yolculuğunu da kafasına takıp, ben herhalde gidemeyeceğim diyen kadın şimdi hazırlık yapıyor, götüreceği hediyeleri alıyor.
Artık o bambaşka bir insan :)
Şimdi sırada eşi var. O zaten kendi pozitif enerjisiyle ayrı bir dünya. Doktorların '%1 şansımız var, onu deneyeceğiz' diyerek kalp ameliyatına girerken camide ezan okuyan müezzini duyup 'Benim selâmı veremeyeceksin, birazdan çıkacağım' diyebilecek kadar hayata bağlı bir insan. :bravo: Keşke herkes onun gibi olabilse.
:banana: :pepper:
Sevgi ve ışıkla
Memojoe
En taze deneyimimi paylaşmak istiyorum. Aslında her an yeni bir şeyler oluyor :) bir kaç gün arada kaldı bu :)
İlkokuldan başlayıp üniversiteye kadar aynı okullarda birlikte olduğumuz, gece saat 02:00'de 'hadi mekana' diye Üsküdar sahilindeki şimdilerde kocaman bir çay bahçesi olan, o zamanki küçücük ve sıcacık mekanda birlikte vakit öldürdüğümüz, bu günlerde çok özlediğim bir dostum var. Kendisi uzun zamandır eğitim için Amerika'da.
Kendisi kadar ailesi de sımsıcak insanlar. Geçen hafta bir gün iş dönüşü aklımdan uğramak geçti ve bu sefer ertelemeyeyim diyerek yolda indim ve ziyaretlerine gitim.
Kapıyı açan Sadiye teyzede bir tuhaflık vardı. Bayağı zayıflamıştı ve 'ben iyi değilim' i henüz söylememiş olsa da, oldukça açık hissediliyordu.
Ziyaretine gelen komşusu gittiğinde daha rahat konuşabilmeye başladı. Zaten kızı evlenip Amerika'ya yerlemişti. Şimdi evdeki en büyük neşe kaynağı, dostum da ablasının yanında ve uzun zamandır görüşemiyoruz.
Ağlamaya başladı birden, yeter artık dönsün, gelsin, diye. Son dönemde bayağı bir sıkılmış, kendini kötü hissettiğinde depresyon ilacını arar olmuştu. Neyse ki, o bağımlılık yapan en ağır ilaçları almamasını tavsiye ettik ve bizi dinleyip, yine doktorunun tavsiyesiyle tabii, daha hafif bir şeyler kullanmaya başladı.
Tabii bunun yanında bir de sinirsel tansiyon oynamaları var. İşini bilmeyen birisi de vermiş tansiyon ilaçlarını, al kullan diye. Ama gerçekte bir tansiyon problemi yok tabii, daha sonra gittiği bir uzmanın söylediğine göre. Her şey tamamen sinirsel.
Yardım etmeliyim dedim hemen ve o anlatırken, ben önce bir evi temizlemeye başladım.
Biraz sonra eşi geldi ve yılbaşında Amerika'ya gidecekleri için Gökhan'a lazım ona bir iki kitabı almak için dışarı çıkmak üzereyken, 'Dönünce sana Reiki vereyim' Sadiye teyze dedim. Ve o gece ilk defa yüzünde bir gülümseme belirdi.
'Sen verebiliyor musun?' dedi. Meğer, sabah bir arkadaşı, bu doktorları boşver, Reiki veren birilerini bulalım demiş :)
Sanırım o gün aklımdan uğramayı geçirirken ben mesajı almıştım bile.
Eve döndüğümüzde hemen ilk uygulamayı yaptım ve oldukça rahatladı. Kendisinin de öğrenmek istediğini söyledi. O gece güzel bir uyku çekeceğini söyledim ve ertesi gün tekrar uğramak üzere evden ayrıldım.
İkinci gün elimde KR notlarıyla kapıyı çaldığımda gülümser bir yüz açtı kapıyı. Günlerdir içinden hiçbir şey yapmak gelmeyen, yemek bile yiyemeyen kadın, büyük bir zevkle uğraşısı en zor yemekleri hazırlamış, gündüz arkadaşlarıyla Çengelköy keyfi yapmış, bir gün öncesine göre oldukça değişmişti.
Ben yine reiki vermeye başladığımda, önce konuya ilgisiz, 'gerçekten bir şeyler hissediyor musun' diyen eşi de KR notlarına bir göz gezdirmeye başlamıştı ufaktan :)
Üçüncü günün akşamı Sadiye teyzeyi Kundalini Reiki 1. seviyeye inisiye ettim.
Birkaç gün sonraki uzun uçak yolculuğunu da kafasına takıp, ben herhalde gidemeyeceğim diyen kadın şimdi hazırlık yapıyor, götüreceği hediyeleri alıyor.
Artık o bambaşka bir insan :)
Şimdi sırada eşi var. O zaten kendi pozitif enerjisiyle ayrı bir dünya. Doktorların '%1 şansımız var, onu deneyeceğiz' diyerek kalp ameliyatına girerken camide ezan okuyan müezzini duyup 'Benim selâmı veremeyeceksin, birazdan çıkacağım' diyebilecek kadar hayata bağlı bir insan. :bravo: Keşke herkes onun gibi olabilse.
:banana: :pepper:
Sevgi ve ışıkla
Memojoe