doktor
21-11-2004, 19:50
Birgün bir hastamı muayene etmek durumundaydım. Yaklaşık 3 yıl önce , hem bebeği, hem kendisi hem de benim için çok zor ve komplike bir şekilde olan doğumunu gerçekleştirmiştim. Oğlu şimdi 3 yaşında ve hınzırın teki.
Önce muayenehaneye girmek istemedi. Kapının önünde ağladı, tekmeledi, annesinin arkasına saklandı olabilecek her türlü huysuzluğu yaptı.
Annesi onu biraz dışarda dolaştırıp, sonra yine bağıra çağıra muayenehaneme soktu. Ama ne yazık ki, o annesine bir yapıştı ki sormayın.
Annesi bir süre sonra tuvalete gitme bahanesi ile muayene odasına geçti. Çocuk bizimle mutfakta kaldı.. Ağlıyor, bizi tekmeliyor. Bağırıyor.. Ne yaptıysak ikna olmadı.. Elimizi bile ona süremiyorduk. Aklıma reiki geldi. Zaten annesinin kucağında iken, ona bakıp gizlice reiki vermeye başlamıştım.
Bu onu bize biraz alıştırmıştı.. Annesi içeri geçince , elimi alnına koyup sakin olmasını söyledim. Ona reiki verdim.
Çocuk birden yardımcımın kucağına atladı. Ona sarıldı. Su istedi. Gülmeye başladı. Anne diye bağırmayı bıraktı. Tekmelemedi, kahkahalarla güldü. Hep beraber gülüştük. Gidip annesini muayene ettim.
Dışarı çıktığımızda , çocuk mırıl mırıl anlatıyordu. Annesine de sarılmadı. Geldi odamda sakince oturdu. Bir iki birşeyler karıştırdı. Döktü saçtı, ama ona her seferinde "sakin ol canım" deyince, gülmeye başladı, onu bunu karıştırmaktan vazgeçti, elindekini yedi bitirdi.
İşte böyle. Tam 30 dakika içeri girmemek için mücadele eden, içeri girince de huzursuzluğunu sürdüren, annesine yapışıp kalan bu 3 yaşındaki huzursuz çocuğa ne olmuştu da , birden sakinleşti, gülüp oynamaya başladı? :thumbsup:
Önce muayenehaneye girmek istemedi. Kapının önünde ağladı, tekmeledi, annesinin arkasına saklandı olabilecek her türlü huysuzluğu yaptı.
Annesi onu biraz dışarda dolaştırıp, sonra yine bağıra çağıra muayenehaneme soktu. Ama ne yazık ki, o annesine bir yapıştı ki sormayın.
Annesi bir süre sonra tuvalete gitme bahanesi ile muayene odasına geçti. Çocuk bizimle mutfakta kaldı.. Ağlıyor, bizi tekmeliyor. Bağırıyor.. Ne yaptıysak ikna olmadı.. Elimizi bile ona süremiyorduk. Aklıma reiki geldi. Zaten annesinin kucağında iken, ona bakıp gizlice reiki vermeye başlamıştım.
Bu onu bize biraz alıştırmıştı.. Annesi içeri geçince , elimi alnına koyup sakin olmasını söyledim. Ona reiki verdim.
Çocuk birden yardımcımın kucağına atladı. Ona sarıldı. Su istedi. Gülmeye başladı. Anne diye bağırmayı bıraktı. Tekmelemedi, kahkahalarla güldü. Hep beraber gülüştük. Gidip annesini muayene ettim.
Dışarı çıktığımızda , çocuk mırıl mırıl anlatıyordu. Annesine de sarılmadı. Geldi odamda sakince oturdu. Bir iki birşeyler karıştırdı. Döktü saçtı, ama ona her seferinde "sakin ol canım" deyince, gülmeye başladı, onu bunu karıştırmaktan vazgeçti, elindekini yedi bitirdi.
İşte böyle. Tam 30 dakika içeri girmemek için mücadele eden, içeri girince de huzursuzluğunu sürdüren, annesine yapışıp kalan bu 3 yaşındaki huzursuz çocuğa ne olmuştu da , birden sakinleşti, gülüp oynamaya başladı? :thumbsup: